การให้ฮอร์โมน Progesterone เสริม

ในวันที่มีการเจาะเก็บไข่

สามถึงหกชั่วโมงหลังจากการเจาะเก็บไข่ Embryologist จะนำอสุจิที่เตรียมแล้วไปหยดลงบนจานเพาะเลี้ยงซึ่งมีเซลล์ไข่อยู่ โดยมีการควบคุมปริมาตรของอสุจิให้เหมาะสม จำนวนของอสุจิที่จะหยดลงไปผสมกับไข่นั้นขึ้นอยู่กับค่าที่วัดได้จากการตรวจตัวอย่างน้ำอสุจิ หากมีค่าการตรวจที่ไม่ค่อยดีนัก Embryologist จะเพิ่มจำนวนตัวอสุจิให้มากขึ้นเพื่อเพิ่มโอกาสในการปฏิสนธิ

ในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่มีการเจาะเก็บไข่

จานเพาะเลี้ยงจะถูกนำออกมาจากตู้อบ เพื้อนำไปตรวจดูการปฏิสนธิ ไข่ที่ได้รับการปฏิสนธิแล้วจะถูกย้ายไปไว้ในจานเลี้ยงใบใหม่ซึ่งมีน้ำยาเพาะเลี้ยงใหม่และนำกลับเข้าสู่ตู้อบไว้ดังเดิม การปฏิสนธิปกติจะสามารถวินิจฉัยได้จากการที่สามารถมองเห็นสอง Pronuclei และสอง Polar bodies จากกล้องจุลทรรศน์ ไข่ใบที่ไม่ได้รับการปฏิสนธิและไข่ใบที่มีการปฏิสนธิผิดปกติจะถูกทิ้งไป และผู้ป่วยจะได้รับแจ้งถึงผลการปฏิสนธิ โดยปกติแล้วประมาณ 40 – 70% ของไข่จะได้รับการปฏิสนธิ

ในที่สองถึงวันที่ห้าหลังการเจาะไข่

ตัวอ่อนสามารถถูกย้ายกลับเข้าสู่โพรงมดลูกได้ตั้งแต่วันที่สองของการเจาะไข่ หรือสามารถย้ายกลับคืนในวันที่สาม วันที่สี่ หรือวันที่ห้า หลังการเจาะไข่ก็ได้ ในการศึกษาวิจัยในปัจจุบันพบว่าการย้ายตัวอ่อนกลับคืนสู่โพรงมดลูกในวันที่ห้าจะมีอัตราการตั้งครรภ์สูงกว่าการย้ายตัวอ่อนในวันอื่นๆทั้งหมด (Gardner et al.,1998a,b) ในวันที่สองจะทำการตรวจดูจานเพาะเลี้ยงว่าไข่ที่ปฏิสนธิแล้วได้เริ่มทำการแบ่งเซลล์ (Cleaving) ไข่ที่ปฏิสนธิแล้วแต่ละใบนั้นควรจะมีการแบ่งเซลล์เป็นสองเซลล์ หรือ สี่เซลล์แล้วในวันที่สองนี้ แต่ละเซลล์จะยังคงอยู่ภายในเปลือกของไข่ (Zona pellucida) เมื่อไข่ที่ปฏิสนธิแล้วมีการแบ่งเซลล์จำนวนมากขึ้นจะถูกเรียกว่าตัวอ่อน (Embryo) ประมาณ 90% ของไข่ที่ปฏิสนธิได้ควรจะเจริญเติบโตไปจนถึงระยะตัวอ่อน ตัวอ่อนจำนวนหนึ่งจะถูกคัดเลือกเพื่อการย้ายกลับคืนสู่โพรงมดลูก สำหรับตัวอ่อนที่มีคุณภาพดีที่เหลือจะถูกนำไปแช่แข็งเก็บไว้ ตัวอ่อนที่คุณภาพไม่ค่อยดีจะไม่สามารถรอดชีวิตจากกระบวนการแช่แข็งและละลายออกมาใช้ได้จึงจะถูกทิ้งไป

การย้ายตัวอ่อนกลับคืนสู่โพรงมดลูก

ผู้ป่วยจะได้รับการนัดหมายล่วงหน้าถึงวันและเวลาที่จะทำการใส่ตัวอ่อนกลับเข้าไปในโพรงมดลูก โดยที่ฝ่ายหญิงไม่ต้องงดน้ำและอาหารเนื่องจากไม่มีความจำเป็นที่จะต้องให้ยาระงับความรู้สึก ในเบื้องต้นผู้ป่วยจะได้เข้าพบแพทย์และ Embryologist เพื่อปรึกษาหารือเกี่ยวกับจำนวนและคุณภาพของตัวอ่อนที่ได้ ตัวอ่อนที่ถูกเลือกเพื่อใส่กลับคืน โอกาสความสำเร็จ และถ้าหากมีตัวอ่อนที่เหลือสามารถเก็บแช่แข็งไว้ได้ ผู้ป่วยจะต้องลงนามแสดงความยินยอมให้เก็บรักษาตัวอ่อน อย่างไรก็ตาม โดยปกติแล้วมักจะมีผู้ป่วยเพียงหนึ่งในสามเท่านั้นที่จะมีตัวอ่อนที่มีคุณภาพดีเหลือจากการใส่ตัวอ่อนและสามารถเก็บแช่แข็งไว้ได้

การใส่ตัวอ่อนสามารถทำได้ง่ายๆโดยไม่มีความเจ็บปวด ฝ่ายหญิงจะต้องนอนบนเตียงสำหรับใส่ตัวอ่อนที่จะสามารถจัดท่าได้อย่างเหมาะสม แพทย์จะใส่เครื่องมือขยายช่องคลอดเข้าไปก่อนเพื่อให้มองเห็นปากมดลูกได้ ปากมดลูกจะถูกทำความสะอาดด้วยก้อนสำลีชุบน้ำเกลือผสมกับน้ำยาเพาะเลี้ยงตัวอ่อน บางครั้งอาจต้องใช้เครื่องมือจับปากมดลูกเอาไว้ในขณะที่จะนำท่อใส่ตัวอ่อนใส่เข้าไป Embryologist จะดูดตัวอ่อนเข้ามาไว้ในท่อสำหรับใส่ตัวอ่อนซึ่งปลายหนึ่งต่อกับกระบอกฉีดยาเล็กๆ และส่งต่อไปให้แพทย์เพื่อนำท่อนั้นสอดผ่านปากมดลูกเข้าไปสู่ภายในโพรงมดลูกและฉีดตัวอ่อนซึ่งรวมอยู่กับหยดหนึ่งของน้ำยาเลี้ยงตัวอ่อนลงไปบนเยื่อบุโพรงมดลูก หลังจากนั้นแพทย์จะดึงท่อใส่ตัวอ่อนออกมา ตามด้วยอุปกรณ์อื่นๆทั้งหมด และผู้ป่วยจะได้นอนพักบนเตียงบสักครู่หนึ่งก่อนที่จะลุกขึ้นและกลับบ้าน ได้มีการศึกษาวิจัยถึงระยะเวลาในการนอนพักของผู้ป่วยภายหลังการใส่ตัวอ่อนและพบว่ามิได้ส่งผลต่อการตั้งครรภ์ อย่างไรก็ตามแพทย์มักจะให้ความมั่นใจกับผู้ป่วยเสมอว่า ตัวอ่อนจะไม่หลุดออกมาจากมดลูกเมื่อผู้ป่วยลุกขึ้นยืนหรือเดิน เพราะปกติแล้วมดลูกจะคว่ำไปด้านหน้าหรือด้านหลังในท่ายืนเสมอ และเยื่อบุโพรงมดลูกก็อยู่แนบชิดติดกันเป็นการประกบตัวอ่อนเอาไว้ตรงกลางอยู่แล้ว

แพทย์จะสั่งฮอร์โมน Progesterone เสริมให้อย่างเพียงพอเป็นเวลาประมาณ 15 วัน หลังจากใส่ตัวอ่อนไปแล้วนั้น ผู้ป่วยมักไม่มีสิ่งอื่นใดที่ต้องกระทำเป็นพิเศษ ผู้ป่วยมักได้รับคำแนะนำให้ทำกิจกรรมต่างๆได้ตามปกติและหลีกเลี่ยงกิจกรรมที่อาจทำให้ผู้ป่วยโทษตัวเองได้ภายหลังหากไม่ประสบผลสำเร็จในการตั้งครรภ์ ผู้ป่วยจะถูกขอให้เข้ามาตรวจเลือดเพื่อทดสอบการตั้งครรภ์หาก 12 วันภายหลังการใส่ตัวอ่อนผู้ป่วยยังไม่มีรอบเดือนมา